اگر درس بخوانی و استاد اخلاق نداشته باشی، بر فرض آیت الله هم بشوی، نفس تو هم آیت الله می شود. آن وقت بیچاره می شوی. همانطور که به دکتر می روی و دستور رژیم غذایی می گیری، باید پیش استاد بروی و دستور اخلاق بگیـری. باید استـاد باشد که نـزد او بروی و باد کبر و غرور تو را خالی کنـد، فـکر نکنی حالا که این کتابـها ( کتب دینی ) را می خوانی به جایی رسیده ای و حتماً مورد تأیید امام زمان (علیه السلام) قرار گرفته ای.

حضرت آیت الله العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری (علیه السلام) فرمودند: وقتی شخصی طلبه می شود ] وکسی که به دنبال دین می رود [ مانند انگور است که بر اثر جوشاندن نجس می شود و راه پاک شدن آن، ثلثان است. پس باید استاد اخلاق بگیری و خود را تزکیه کنی. زیرا علم و دانش و مدرک، آدمی را مغرور و متکبر می سازد و تو باید آنقدر تلاش کنی و بجوشی تا دو سوم تو یعنی صفات و اخلاق بد بخار شود و از بین برود تا اینکه بتوان از او استفاده کرد.

اما مواظب باش گرفتار نا اهل نشوی، گرفتار این سیم وصلی ها نشوی. اگر کسی پیدا شود که دلش می خواهد همه بفهمند آدم خوبی است و فکر می کند سیمش وصل است به او اعتماد نکن. اگر کسی واقعاً سیمش وصل باشد به کسی نمی گوید.

درس اخلاقی که شما را بی حال کند، چرتی کند، شل و ول کند، درس اخلاقی که شما را از درس بیندازد، درس اخلاق نیست. این ها را کنار بگذار. مواظب باش تو را گول نزنند. ما اگر قدری خوب بشویم و نیتمان را درست کنیم استاد خوب هم گیرمان می آید.

« سلسله مباحث اخلاقی آیت الله مجتهدی (حفظه الله) ( کتاب آداب الطلاب ) »

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

ما باید خودمان را بسازیم، من این را در شب قدر فهمیدم چون در شب قدر هیچ چیزی نداشتم.

 ما چقدر همدیگر را در راه رسیدن به خداوند متعال کمک کرده ایم؟!

شاید یک ذرّه کمک کرده باشیم دو ذره که کمک نکردیم؟؟

چرا اخلاص واخلاص و صداقت و صداقت در بین ما مرده است ؟!!

چرا مثل قدیم دیگر به اوج فکر نمی کنیم؟

البته من جواب این را برای خودم پیدا کرده ام و آن این است که : «قَعَدَتْ بی أغْلالی ... »

گناه دست و پای من را بسته است. من در ماه رمضان المبارک که شیطان دست وپایش بسته بود این بودم وای به بعد از ماه رمضان !

چه کنم ؟چه کنم؟

چرا ما نمی آییم سال اوّل خود را تحلیل کنیم تا نقاط قوّت را پیدا و تقویت کنیم و نقاط ضعف را کمرنگ کنیم؟

چرا آن اخلاص وصفا وصداقت در بین ما نیست ؟؟؟

البته شاید جواب این باشد که:

«لاف عشق و گله از یار زَهی لاف دروغ      عشق بازان چنین، مُستَحق هجرانند»

شاید از زمانی گرفتار شدیم که امام زمانمان راگم کردیم!!!!

اصلاً چقدر به حضور امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) اعتقاد قلبی وحقیقی داریم؟اعتقادی که لحظه مردن ما را نجات دهد .

استاد صمدی آملی(حفظه الله تعالی) سخن زیبایی را فرمودند وآن این بود:

چرا ما اینقدر می گوییم امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)  باید ظاهر شوند ؟خُب ما از نظر ها غایب شویم.

کمی به عقب میروم ...

عقب تر ...

آری حال قدم در فکه  می گذارم و از من می پرسند که آیا دوست داری شهید شوی ؟

می گویم آری ..

و حال در اینجا دور از فکه می پرسند : آیا می خواهی شهید شوی ؟می گویم: آری می پرسند هان بگو که نشانه خواستن تو چیست؟

چه بگویم ؟!!

بگویم دلبستگی هایم به دنیا ؟ یا اعمال مقبول (!)؟

آخر چه دارم بگویم ؟؟

آیا به دنبال مولایم رفته ام ؟و یا اینکه تبلیغات رادیو و تلویزیون رهزنم شده است ؟

امام زمان کلیشه ای!!!!!!!

یاران شتاب کنید ! اگر آیت الله هم بشویم ولی استاد اخلاق نداشته باشیم نفس ما هم آیت الله می شود.

گویند استاد اخلاق ... اگر ما خواهان رشد کمال هستیم ومطلب شنیده شده برای ما مهم است و راوی آن ،چندان مهم نیست(حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) می فرمایند:اُنظر الی ما قال ولا تنظُر الی مَن قال)جمله ای  را که در راه بازگشت به خانه   بر روی دیوار کوچه و بازارمشاهده می کنیم می تواند استاد و راهنمای ما باشد.

آیت الله بهجت (حفظه الله تعالی) میفرمایند که :در خانه اگر کس است یک حرف بس است آنچه را که می دانید عمل کنید تا آن چه را که نمی دانید به شما بیاموزند  ساعت 20 تا 21